Liens : sites sur les « dizi » et leurs audiences

Sites des chaînes / rubrique dizi

Extraits/épisodes Dizi :

Audiences TV Turquie : 

Reports : Istanbul Ticaret Odası

ITO

SOME QUOTES FROM ISTANBUL CHAMBER OF COMMERCE REPORT

P.97 :

« […] the sector of TV dramas and series is the driving force for some televisions broadcasting in domestic market. However, the importance of this sector is not limited to the television broadcasting. TV series production produce very important consequences for Turkey’s economic, social and cultural life in terms of value chain and labour force. One of these consequences is related to its interaction with the movie industry. These two sectors based on the same creative forces and the same labour and capital market develop side by side : involvement of experienced people of the movie sector in TV series enhances the quality of TV series ; moreover as stated by the people in the movie sector young people gain experience in TV series and then enter the movie sector with better qualification. »

« Network » (1976) by Sydney Lumet

Un extrait de ce film d’un cynisme caustique sur la télévision des années 70 aux US : le « tube ». Une satire qui fait toujours réfléchir sur l’état des médias aujourd’hui.
Voir sa fiche sur IMDB : http://www.imdb.com/title/tt0074958/?ref_=fn_al_tt_2

[…] Howard Beale: So, you listen to me. Listen to me: Television is not the truth! Television is a God-damned amusement park! Television is a circus, a carnival, a traveling troupe of acrobats, storytellers, dancers, singers, jugglers, side-show freaks, lion tamers, and football players. We’re in the boredom-killing business! So if you want the truth… Go to God! Go to your gurus! Go to yourselves! Because that’s the only place you’re ever going to find any real truth.

But, man, you’re never going to get any truth from us. We’ll tell you anything you want to hear; we lie like hell. We’ll tell you that, uh, Kojak always gets the killer, or that nobody ever gets cancer at Archie Bunker’s house, and no matter how much trouble the hero is in, don’t worry, just look at your watch; at the end of the hour he’s going to win. We’ll tell you any shit you want to hear. We deal in *illusions*, man! None of it is true! But you people sit there, day after day, night after night, all ages, colors, creeds… We’re all you know. You’re beginning to believe the illusions we’re spinning here. You’re beginning to think that the tube is reality, and that your own lives are unreal. You do whatever the tube tells you! You dress like the tube, you eat like the tube, you raise your children like the tube, you even *think* like the tube!

This is mass madness, you maniacs! In God’s name, you people are the real thing! *WE* are the illusion! So turn off your television sets. Turn them off now. Turn them off right now. Turn them off and leave them off! Turn them off right in the middle of the sentence I’m speaking to you now! TURN THEM OFF… […]

« Kapitalizmi Aramayın! Ne Yerdedir Ne de Gökte! » – Sol

Yazar : Ahmet Alpay Dikmen

« Bugün piknik tüpü almak için tüpçüye gittim. İçeride şöyle bir ortamla karşılaşıyorsunuz: Ortalık pislik içerisinde, oraya buraya yığılmış rengi kaçmış küçüklü büyüklü tüpler. Masanın üzerinde kırık dökük tornavidalar, penseler. Kirli peşkirler, yıkanmamış tabaklar ve içerisinde hala yemek kırıntıları olan alüminyum bir tencere ve dükkanın içine girer girmez burnunuzun direğini sızlatan kesif bir yemek kokusu… Ama, hepsinden önemlisi sürekli yerli dizi gösteren renkli bir televizyon. Herkesin gözü bu televizyonda… Tüpü değiştirirken, parayı alıp para üstü verirken gözler sadece kısacık bir an için televizyondan kaçırılıyor. Para alınıyor, televizyona bir göz atılıyor, para kasaya konuluyor, tekrar televizyona bir göz atılıyor, sonra tekrar kasaya bakıp para üstü aranıyor ve tekrar gözler televizyondaki diziye kayıyor. Sizin yüzünüze bu süreçte bir kez bile bakılmıyor. Aslında, orada o anda dizideki hayat yaşanıyor. Ne o dükkan söz konusu aslında, ne iş ne de müşteri. Tüm bunlar televizyondaki yerli dizileri seyretmek için birer araç. Hayat dizilerde geçiyor. Diziler gerçek hayatı anlamsızlaştırıp kendilerinin ‘gerçek’ olduklarını iddia ediyorlar. Gerçeği alaşağı ediyorlar. Sahte olanı ‘gerçek’ kılıyorlar. Basit hayatların basit anlamları dizilerdeki anlamsızlıklarda anlam buluyor. Dizi dışında yaşanan gerçek, gerçek değil sahte haline dönüşüyor!

Benzer bir sahneyi yine mahallemdeki berberde de her defasında yaşıyorum. Yine her defasında televizyon açık ve yine yerli diziler var. Ama, müşteriye orada biraz daha fazla zaman ayrılıyor. Mecburiyetten!.. Bir favori düzeltiliyor, bir süre diziye bakılıyor. Bu esnada askerden yeni gelmiş, gencecik bir çocuk olan berberimin o an sanki dükkandan kaçtığını hissediyorum. Ben, berber dükkanı, elindeki makas sanki yok oluyor. O an sadece televizyona bakıyor. Sonra birden hızla toparlanıp saçın yanlarını düzeltiyor. Ardından bir süreliğine daha dizide kayboluveriyor.

Bu aralar mahallemdeki esnafın tümünde bu dikkatimi çekiyor. Dükkanlarında birer televizyon ve televizyonda da yerli dizi…. » […]

Source : Sol